Δεν... Μας... Έχουν... Αν τολμήσουμε!

Δεν βλέπουν

Δεν ακούν

Δεν ενδιαφέρονται

Δεν νοιώθουν

Δεν σκέπτονται

Δεν έχουν δουλέψει

Δεν έχουν φιλότιμο

Δεν πάνε φυλακή

Δεν μας σέβονται

Δεν διάβασαν το μνημόνιο

Η αποσύνθεση κάθε κοινωνικής ελευθερίας συνεχίζεται από το καθεστώς

Κάτω τα χέρια από το Κοινωνικό Κέντρο ΒΟΞ

Σήμερα, 20 Απρίλη, στις 6 πμ, πλήθος κατασταλτικών δυνάμεων με τρεις εισαγγελείς απέκλεισαν όλη την περιοχή των Εξαρχείων, ξυπνώντας μνήμες της εγκαθίδρυσης της Χούντας το ’67. Υλοποιώντας άμεσα και για πρώτη φορά την εντολή του εισαγγελέα Αρείου Πάγου Τέντε και με την αγαστή συνεργασία της εισαγγελέως Ράϊκου προχώρησαν στη σφράγιση του Κοινωνικού Κέντρου ΒΟΞ, χρησιμοποιώντας το πιλοτικά για να στείλουν ξεκάθαρο μήνυμα καταστολής των καταλήψεων και των ανοικτών κοινωνικών χώρων όπου λειτουργούν αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα, αλλά και ευρύτερων αγώνων που χρησιμοποιούν την κατάληψη ως μέσο αγώνα. Το ΒΟΞ ήταν η αρχή.

Μπερδεμένα συναισθήματα…

Παρακολουθώ την formula 1 από παιδί, σχεδόν μωρό… θυμάμαι τον εαυτό μου 7-8 ετών μπροστά στην τηλεόραση να παίζω «αυτοκινητάκια» ενώ μετέδιδε αγώνα f1… Ήταν η ταχύτητα που με διέγειρε;  Ήταν ο κίνδυνος; Η αδρεναλίνη; Η τεχνολογία; Οι πανέξυπνοι άνθρωποι; Δεν ξέρω. Με τα αυτοκίνητα από τότε είχα το κόλλημα, ποτέ δεν το έκρυψα. Παιδικό και εφηβικό μου όνειρο ήταν να γίνω κι εγώ οδηγός στην F1… Με φάγανε οι ιδεολογίες και τα διάφορα όμως, αλλά έγινα μηχανολόγος μηχανικός, άσχετα αν ποτέ τελικά δεν το έκανα επάγγελμα, για άλλους λόγους…

Πριν λίγο παρακολούθησα το τελευταίο grand prix που έγινε λίγες ώρες νωρίτερα στην Κίνα, στην Σαγκάη. Το κέρδισε ένα πολύ καλό παιδί, παρότι πλουσιόπαιδο, γόνος παλαιού πρωταθλητή της F1, ο Nikko Rosberg. Και το κέρδισε οδηγώντας μία Mercedes.

Συνδιαμορφώνοντας την κοινωνία που οραματιζόμαστε

Το παρόν είναι σχέδιο υπό διαμόρφωση κειμένου Θέσεων και Αξιών για την κοινωνία που οραματιζόμαστε και θέλουμε να ζήσουμε.

Καλούμε όσους συμφωνούν με αυτές τις θεμελιώδεις αρχές να συμβάλουν στη συνδιαμόρφωση του κειμένου αυτού, εξειδικεύοντας, εμπλουτίζοντας και συμπληρώνοντας το.

Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ  ΘΕΛΟΥΜΕ

Επιθυμούμε, επιδιώκουμε και κτίζουμε  μια κοινωνία όπου

Άνοιξη 1994

Σήμερα το απόγευμα είχα την τύχη να βρω, ξεχασμένα σε έναν παλιό σκληρό δίσκο(!), τα αρχεία των κειμένων του έντυπου «mωrie clair» αλλά και άλλων κειμένων που τότε γράφαμε στον υπολογιστή μου, μιας και ήταν ο μόνος φυσικά που υπήρχε, για την Σ.Α.Φ (Σύλλογος Αριστερών Φιλοσοφικής). Την εποχή εκείνη, παρότι δεν ήμουν φοιτητής της σχολής, ήμουν επίτιμο μέλος (διώξτε τις κακές σκέψεις για την λέξη από το μυαλό σας) λόγω της τότε μέλλουσας συζύγου μου... Το περιοδικό αυτό ήταν ένα χιουμοριστικό καυστικό περιοδικό που σχολίαζε καταστάσεις και πρόσωπα της σχολής αλλά και του τότε πολιτικού γίγνεσθαι.

Η απόγνωσή σας για δουλειά με αρρωσταίνει: Γράμμα από έναν δισεκατομμυριούχο

Αγαπητοί Άνθρωποι

Είναι μία από μοντέρνες τραγωδίες της εποχής μας, η απόγνωση καθενός να ανήκει σε μια ομάδα μισθωτών δούλων, με αρρωσταίνει. Αλήθεια με αηδιάζει, να βλέπω κάποιον από σας  να ικετεύει για μια δουλειά, να ικετεύει για υποδούλωση στις εταιρείες, να ικετεύει να είναι στην ομάδα μου. Δεν θα έπρεπε η απόγνωσή σας να είναι για την επανάσταση αντί για ποταπές ευκαιρίες;

Δεν θα έπρεπε η ενέργειά σας να συγκεντρωθεί στην επανάσταση εναντίων των δισεκατομμυριούχων φίλων μου και εμένα; Δεν θα έπρεπε η ψυχή σας να είναι αφοσιωμένη στην αντίσταση αντί στην προσπάθεια να εγκλωβίζετε τους εαυτούς σας σε θαλάμους εταιρικής δουλείας;

SOPA... όπου νά 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες

Stop Online Piracy Act. Τέσσερις λέξεις που απειλούν το διαδίκτυο όπως το ξέρουμε σήμερα. Ένα νομοσχέδιο που ελοχεύει τον κίνδυνο να γίνουμε θύματα στεγνής και σκληρής λογοκρισίας τύπου Κίνας, Συρίας και Ιράν. Μία πράξη εναντίον της ελευθερίας του λόγου σε όλο τον πλανήτη.

Χαλυβουργία... 1962 - 2011.

Πριν από σαράντα ημέρες η διοίκηση της Χαλυβουργίας, μίας από τις παλαιότερες και πιο βαριές βιομηχανίες της χώρας, ανακοίνωσε στους εργαζόμενους μειώσεις αποδοχών και ωρών εργασίας. Το συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων, σχεδόν άμεσα, αποφασίζει γενική απεργία. Σαράντα μέρες μετά οι εργαζόμενοι συνεχίζουν την απεργία τους, ενώ η διοίκηση έχει στο μεταξύ προβεί σε απολύσεις άνω των τριάντα εργαζομένων, αντιμαχόμενη την απεργία τους. Οι εργάτες δεν κάνουν πίσω. Πεινάνε, οι ίδιοι και τα παιδιά τους, ζούνε με την αλληλεγγύη όλης σχεδόν της χώρας, αλλά δεν σταματούν.